Niet observeren, maar voelen

Stap in de cirkel
Niet observeren,
maar voelen

Voel,
hoe het gras niet prikt,
maar zacht je voeten streelt

Het is of ik je nu pas zie,
of ik nu pas met mijn eigen ogen kijk

Dit gedicht heb ik 10+ jaar geschreven. Ik kwam het kort geleden tegen en ik zie dat het eigenlijk over familieopstellingen gaat. Dat is wel bijzonder. De laatste twee zinnen snapte ik alleen zelf niet, maar toen ik ze eerder wilde herschrijven, kreeg ik ze gewoon niet anders.

Dat inzicht hierover kreeg ik dit weekend. Ik had een weekend familieopstellingen en de zaterdag was gewoon een rotdag eigenlijk, heel zwaar en moeilijk, met opstellingen die me pijnlijke beelden lieten zien en ook niet in beweging kwamen.

Ik kwam zondag hierdoor echt vol in mijn weerstand en dat gebeurt me niet vaak. De opstellingen die volgden, brachten me wel iets verder, maar die bal boze irritatie bleef ik onder de oppervlakte voelen. Ik had steeds het gevoel: ‘het is nog niet opgelost’. Tot ik voor iemand representant stond als haar angst voor haar gevoel. Dat is ook een groot thema voor mij (niet toevallig) en tijdens de opstelling voelde het alsof er iets heel diep naar binnen viel en dat daar iets loskwam. Ik voelde me letterlijk diep geraakt.

Ik deel dit persoonlijke inzicht vooral als dank voor dat enorme cadeau dat met name deze opstelling me heeft gegeven. Ik voel me ineens zoveel dieper in mijn lijf zitten, veel meer present. Ik merk dat dat ik ook veel warmer waarneem, vanaf een diepere laag, heel bijzonder. Lastig om weer te geven, maar ik heb dit eigenlijk al 10+ jaar geleden heel goed omschreven.

(Voor de mensen die zich dat afvragen: ik doe (o.a.) Reis voor je leven bij Hylke Bonnema. Ik geloof niet zo in één weg/ methode enz, maar ik vind zijn manier van werken erg prettig en vakkundig, dus voor mij klopt het. Dus ook, dankjewel Hylke.)