Geweldloze Communicatie

Ik kwam een keer een workshop tegen over geweldloze communicatie. Nu vind ik communicatie altijd interessant, dus ik ben bij deze korte workshop aangeschoven. De nadruk van deze workshop lag op het communiceren zonder dat je de ander ‘geweld’ aandoet; dat je rekening houdt met de gevoelens en grenzen van de ander en deze respecteert. Ik dacht heyy.. eitje natuurlijk, ik voel precies waar de gevoelens en de grenzen van de ander liggen en vaak zijn deze voor mij gemakkelijker te voelen dan mijn eigen grenzen… en juist daar wringt de schoen.

Vanuit mijn rol als gesprekspartner zou je zeggen dat ik uitstekend geweldloos kan communiceren, een expert!, maar vanuit mijn eigen perspectief bak ik er regelmatig helemaal niks van. Zo moeiteloos als ik iemand anders’ grenzen respecteer, zo gemakkelijk negeer en ontken ik mijn eigen gevoelens en grenzen. Ik ben hier zeker niet de enige in. Kijkend naar de grote hoeveelheid mensen die met een burn-out thuis komen te zitten, zou je kunnen zeggen dat een aanzienlijk deel van de bevolking stelselmatig over zijn grenzen gaat, zodanig zelfs dat het lichaam zelf in gaat grijpen.

Hoe normaal is het om iemand te vragen om toch dit of dat (vul maar in) te doen? Het is sociaal veel meer geaccepteerd om iemand iets te verzoeken te doen wat hij eigenlijk niet wil dan dat het is om aan te geven dat je iets eigenlijk niet wil doen? Waarom leren we om onze behoeftes zo aan de kant te zetten? Het is misschien ongezellig, maar eigenlijk is het heel krachtig om tegen de norm in je grens aan te geven. Ik bedoel hier niet op verzet tegen alles wat je wat minder leuk vindt ( of waar je voor betaald wordt ;-)) maar wat voor jou echt niet goed voelt. Zoals het verschil tussen karaoke doen met je collega’s  terwijl je denkt .. mwah.. of dat je bijvoorbeeld kampt met hevige verlegenheid en het liefst door de grond zou willen zakken. Dingen doen die eng of spannend zijn, kan interessant en waardevol zijn, zolang je ze doet vanuit eigen je motivatie in plaats van bijvoorbeeld groepsdruk. Ik leerde ergens: Zelfvertrouwen is op jezelf kunnen vertrouwen dat je jezelf respecteert en goed voor jezelf zorgt.

Hoe voelt het sowieso om grenzen aan te geven? Mag je nee zeggen van jezelf? Accepteer je  hierin jezelf en jouw eigen behoeftes? Ik vind grenzen aangeven héél moeilijk, maar ik vind iemand teleurstellen ook vreselijk. flipping the coin; schuldgevoel versus zelfontkenning. Ik ben ook zo gewend aan de normen van anderen dat ik het moeilijk vind om de grenzen van mijn gevoelige systeem als ‘normaal’ te beschouwen. Hierin voel ik ook de angst dat mensen me ‘raar’ vinden, maar ook dat ik merk dat ik mezelf over zit te halen om toch vooral ‘normaal’ te doen en dat ik dus eigenlijk mezelf hierin bekritiseer. Niet geheel geweldloos dus of eigenlijk geheel niet.

Het goede nieuws is dat bewustwording al een hele grote, zo niet de grootste, stap is en dat ik dit soort blokkades op energetisch niveau kan weghalen, natuurlijk ook uit mijn eigen systeem. dit helpt me dus on my way naar een geweldlozer communicatie met mezelf. Dat geeft lucht. (Het aparte is overigens dat dit een thema is dat op dit moment bij heel veel mensen lijkt te spelen, dus dat zal ook in de energie van dit moment zitten.)

Oh, tijdens de workshop ontstond er trouwens een interessante discussie: de situatie die werd voorgesteld was de volgende: Jij hebt met een vriend(in) afgesproken die bij jou zou komen eten. Je hebt uren in de keuken gestaan, maar een uur voor het eten belt ze af. Hoe zou je je daarover voelen? Wat zou je doen? Sommige mensen gaven aan dat ze boos zouden zijn en anderen opgelucht. Het interessante was dat het uitmaakte met welke reden de persoon zou afbellen. Voor een noodgeval, zouden de meesten hun irritatie over het afbellen opzij zetten voor medeleven naar de vriendin. Een andere deelnemer zei dat de reden niet uitmaakte en dat hij erop vertrouwde dat de persoon alleen af zou bellen met een goede reden. Waarom is de reden eigenlijk belangrijk, terwijl het de situatie  an sich niet beïnvloedt? Misschien is dat dan weer een lesje in loslaten 😉

Mocht je vragen hebben of meer willen weten over het losmaken van energetische blokkades? Stuur me dan een bericht.